نحوه انتخاب بوش های متریک خود روان کننده برای ماشین آلات صنعتی، سیستم های خودرو و کاربردهای بار سنگین

تعریف بوشینگ خود روان کننده با یک ایده ساده شروع می شود: یک جزء بلبرینگ کشویی که روان کننده خود را حمل می کند، یا در ساختار مواد خود تعبیه شده است یا به عنوان یک پوشش داخلی دائمی اعمال می شود، بنابراین هرگز به گریس یا روغن خارجی نیاز ندارد.

یک بوش یاتاقان ساده متریک به جای چرخاندن عناصری مانند توپ یا غلتک، به شفت اجازه می دهد تا در برابر یک سطح داخلی با اصطکاک کم بچرخد یا بلغزد. به عنوان یک غلاف یاتاقان خشک، بر روی روان کننده داخلی - PTFE، گرافیت، یا روغن جاسازی شده - تکیه دارد تا اصطکاک را حتی بدون هیچ منبع روانکاری خارجی پایین نگه دارد.

چیزی که این سیستم را به یک سیستم بوشینگ بدون نیاز به تعمیر تبدیل می کند، حذف فواصل زمان بندی شده گریس به طور کامل است که در ماشین آلات با دسترسی سخت یا چرخه بالا بیشترین اهمیت را دارد. به عنوان یک جزء مکانیکی بلبرینگ کشویی، از حرکت چرخشی و رفت و برگشتی پشتیبانی می کند. آنچه بوش های خود روان کننده برای آن استفاده می شود معمولاً به یک هدف مربوط می شود: کاهش سایش در یک محور یا اتصال کشویی بدون سرویس مداوم. چگونگی کاهش اصطکاک بوش های خشک در حال اجرا از طریق یک فیلم روان کننده نازک و ثابت است که مستقیماً در سطح یاتاقان ساخته شده است - اصل اصلی یاتاقان های آستین خود روان کننده.

اینکه چه موادی در بوشینگ های خود روان کننده استفاده می شود بیشتر به بار، دما و قرار گرفتن در معرض رطوبت یا مواد شیمیایی بستگی دارد. مقایسه PTFE در مقابل بوش خود روان کننده برنز معمولاً از PTFE برای دقت و اصطکاک کم استفاده می کند، در حالی که برنز در ظرفیت بار و دوام طولانی مدت برنده است. اینکه کدام ماده برای بوش های در حال اجرا خشک بهتر است به ندرت یک پاسخ کلی است - این بستگی به تطبیق روش روغن کاری با محیط عملیاتی خاص دارد.

بوش های خود روان کننده برای کاربردهای ماشین آلات سنگین به طور خاص انتخاب می شوند زیرا گریس کاری برنامه ریزی شده اغلب در این زمینه غیرعملی است. جایی که بوش های متریک در سیستم های خودرو استفاده می شود، تمایل دارند در اطراف سیستم تعلیق و محورهای فرمان متمرکز شوند که حرکت با برد کوچک ثابت را مشاهده می کنند. استفاده صنعتی از بوشینگ های بدون تعمیر و نگهداری فراتر از هر بخش منفرد است، هر جا که یک اتصال کشویی نیاز به کارکرد قابل اعتماد با حداقل نگهداری داشته باشد.

اینکه بوش های خود روان کننده تحت بار چقدر قوی هستند به انتخاب مواد و ضخامت دیوار نسبت به قطر شفت بستگی دارد. ویژگی‌های کلیدی عملکرد بوشینگ‌های خشک معمولاً چندین مورد از این ویژگی‌ها را به طور همزمان با هم ترکیب می‌کنند، زیرا یک بوش قوی تحت بار اما عملکرد ضعیف در روانکاری خشک هنوز زودرس می‌شود. مزایای بوشینگ های بدون تعمیر و نگهداری در ماشین آلات در تجهیزاتی که به طور مداوم با دسترسی محدود برای سرویس کار می کنند آشکارتر می شود.

1. شکل دهی فلز متخلخل - فرآیند تشکیل فلز متخلخل پودر فلز را به شکل بوش متخلخل فشرده می کند.
2. کاربرد لاینر - فرآیند اتصال پوشش PTFE یک لایه داخلی با اصطکاک کم را در جایی که استفاده می شود اعمال می کند.
3. ماشینکاری دقیق - ماشینکاری دقیق بوش آستین سوراخ و قطر بیرونی را به تحمل دقیق می رساند.
4. لایه بندی کامپوزیت - فناوری لایه‌بندی کامپوزیت، بوش‌های چند ماده‌ای را ایجاد می‌کند که در آن یک ماده واحد نمی‌تواند همه نیازها را برآورده کند.
5. اشباع روغن - فرآیند اشباع روغن برای یاتاقان ها ساختارهای متخلخل متخلخل را با روان کننده قبل از بازرسی نهایی اشباع می کند.

نحوه ساخت بوش های خود روان کننده معمولاً از همین ترتیب پیروی می کند که برای مواد خاص و روش روانکاری انتخاب شده تنظیم شده است. فرآیند تولید بوش های پوشش دار PTFE وزن خاصی را بر روی استحکام باند بین آستر و بستر ایجاد می کند، زیرا یک آستر با چسبندگی ضعیف می تواند تحت بار لایه لایه شود. نحوه تولید بوش های برنزی متخلخل به شدت به کنترل تخلخل بستگی دارد، که تعیین می کند قسمت نهایی چقدر روغن می تواند حفظ کند.

یاتاقان‌های غلتشی در مقابل یاتاقان‌های معمولی اغلب بر روی سرعت و بار متمرکز می‌شوند: یاتاقان‌های غلتشی معمولاً سرعت‌های چرخشی بالاتری را تحمل می‌کنند، در حالی که یاتاقان‌های ساده - مخصوصاً انواع خود روان‌شونده - به سادگی و نگهداری کمتری دارند. در مقایسه سیستم بدون تعمیر و نگهداری و روغن کاری شده، عامل تعیین کننده معمولاً دسترسی است: اتصالات صعب العبور بدون در نظر گرفتن مقایسه ضریب اصطکاک خام، به نفع طرح های خود روانکار هستند. تفاوت در طول عمر بین سیستم های بلبرینگ اغلب به این بستگی دارد که آیا آلودگی یا از دست رفتن فواصل تعمیر و نگهداری یک خطر واقعی در محیط عملیاتی واقعی است. تفاوت بوش خود روان کننده با یاتاقان توپ نیز در نویز و لرزش ظاهر می شود، جایی که یاتاقان های ساده در زیر بارهای متوسط ​​آرام تر کار می کنند. آیا بوش های خشک بهتر از یاتاقان های روغنی هستند واقعاً یک مسئله دسترسی به تعمیر و نگهداری است تا عملکرد خام - مزایای سیستم های بلبرینگ بدون تعمیر و نگهداری زمانی که فواصل زمانی سرویس غیرقابل اعتماد باشد بیشتر قابل مشاهده است.

1. 1
   انتخاب قطر شفت - اندازه شفت متریک دقیقی که بوشینگ باید متناسب باشد را تأیید کنید.
2. 2
   محاسبه رتبه بار - برآورد بار استاتیکی و دینامیکی مورد انتظار بوشینگ باید تحمل کند.
3. 3
   مقاومت در برابر دما - محدوده دمای عملیاتی را در برابر محدودیت های درجه بندی مواد بررسی کنید.
4. 4
   محدودیت سرعت - تأیید کنید که سرعت سطح نامی آستین یاتاقان با سرعت چرخش برنامه مطابقت دارد.
5. 5
   مواد compatibility - بررسی کنید که مواد در معرض هرگونه قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی یا رطوبت در محیط قرار دارند.

نحوه انتخاب بوش های متریک خود روان کننده با قطر شفت و بار شروع می شود، زیرا این دو شکل مواد مناسب را به سرعت باریک می کنند. انتخاب اندازه بوش برای ماشین‌آلات صنعتی همچنین به معنای بررسی تلورانس‌های فاصله است، زیرا یک بوش خیلی محکم می‌تواند بسته شود و یک جا خیلی شل می‌تواند تحت بار به صدا درآید. یک راهنمای عملی برای انتخاب بوش های PTFE یا برنزی معمولاً به این بستگی دارد که آیا دقت و اصطکاک کم برای اتصال خاص مورد نظر بیشتر از ظرفیت بار خام است.

سایش تحت بار شدید رایج ترین محدودیت است، زیرا لایه روان کننده داخلی دارای ضخامت محدودی است و در نهایت تحت فشار سنگین پایدار نازک می شود. حساسیت ناهماهنگی در این یاتاقان‌ها می‌تواند باعث تسریع سایش به‌طور ناهموار در سطح بوش شود، اگر شافت در هنگام نصب به درستی تراز نشود. کاهش دمای مواد - به ویژه با آسترهای مبتنی بر پلیمر - می تواند سطح یاتاقان را خارج از محدوده نامی آن نرم یا ضعیف کند.

مشکلات تحمل نصب زمانی به وجود می آید که ابعاد سوراخ یا شفت خارج از تناسب مورد نظر بوشینگ باشد که منجر به سایش زودرس یا بازی بیش از حد می شود. اثرات آلودگی بر روی سطح یاتاقان یکی دیگر از نگرانی های واقعی است، زیرا گرد و غبار یا ذرات ساینده می توانند در یک آستر نرم قرار بگیرند و امتیازدهی را تسریع کنند. معایب بوش های خود روان کننده به ندرت آنها را کاملاً رد می کند، اما آنها توضیح می دهند که چه زمانی بوش های خشک از کار می افتند و چرا محدودیت های یاتاقان های روکش PTFE در تنظیمات با بار زیاد یا آلودگی بالا بیشترین اهمیت را دارد.

آینده فناوری بلبرینگ های خود روان کننده به موادی اشاره دارد که برای جاهای باریک تر و سخت تر به جای یک فرمولاسیون همه منظوره مهندسی شده اند. روند در بوشینگ های بدون تعمیر و نگهداری به طور فزاینده ای بر داده های سایش قابل ردیابی بیش از اجزای صرفاً غیرفعال تأکید می کند. نوآوری در مواد یاتاقان لغزشی خشک همچنان مواد مهندسی با اصطکاک کم را بیشتر به سمت کاربردهایی سوق می دهد که زمانی برای هر چیزی جز یاتاقان های روغن کاری شده و عناصر غلتشی بسیار سخت تلقی می شد.